Recensie – Wie denk je wel dat je bent?

Wat een enge vent! Dat denkt Eva als ze hem voor het eerst ziet en hij haar nastaart. Maar ze besteedt er verder weinig aandacht aan. Ze heeft haar handen en haar hoofd immers vol met haar werk in de supermarkt, haar toneelrepetities en een hoogoplopende ruzie met haar bff Jana. Tot de vreemde kerel opnieuw opduikt. En opnieuw. Als Eva uiteindelijk de moed vindt om hem aan te spreken, beweert de man dat haar leven een leugen is en dat hij haar biologische vader is. En dan wordt het pas echt akelig …

Vorige zomer maakte ik voor de eerste keer kennis met een boek van Kaat De Kock. Ik las toen Dromenvanger, een romantisch verhaal over een roadtrip in de VS. Met haar nieuwste boek, Wie denk je wel dat je bent? is Kaat de Kock een heel andere richting uitgegaan. Het is namelijk een thriller geworden! Benieuwd wat ik ervan vond?

Wie denk je wel dat je bent? is een vrij dun boek en telt 139 pagina’s. Tijdens het lezen heb ik vastgesteld dat het boek meer gericht is op een jongere YA-doelgroep doordat het geen uitgebreide verhaallijn heeft en de schrijfstijl vrij eenvoudig is. Bij het schrijven van deze recensie heb ik daar dan ook rekening mee gehouden.

De achttienjarige Eva heeft een doodnormaal leventje: ze werkt voltijds in de supermarkt, ze woont bij haar ouders en ze doet toneel. Op een dag laat ze haar hond uit en botst ze tegen een vreemde man. Ze krijgt meteen een verontrustend gevoel en loopt snel naar huis. Ze komt hem een paar dagen later echter terug tegen en hij beweert dat ze zijn dochter is…

Doorheen het verhaal leer je als lezer Eva beter kennen. Ze is direct na het middelbaar beginnen met werken in de supermarkt, ze heeft ruzie met haar beste vriendin en ze wordt verliefd. Deze verhaallijnen worden kort uitgewerkt in het boek en geven een realistisch beeld van Eva door haar onzekerheden en problemen die iedere tiener wel eens ervaart.

Aangaande het thriller aspect, is de opbouw ernaar toe zeker geslaagd. Als lezer krijg je al gauw de rillingen van de man die beweert de vader te zijn van Eva. Het laatste gedeelte is spannend en goed uitgewerkt. Doorheen het boek zijn er al enkele aanwijzingen gegeven, dus er zijn geen al te grote verrassende wendingen. Als lezer houd je je natuurlijk bezig met de grote vraag of Eva nu echt daadwerkelijk zijn dochter is. Wegens spoilers kan ik helaas niet veel verklappen over het einde.

Ik heb enkel een puntje van kritiek. In het begin van het verhaal wordt terloops vermeld dat er ooit een poging tot ontvoering werd getracht bij Eva. Het ontglipt Eva terwijl ze haar moeder vertelt over de creepy man. Ze heeft het nooit over die poging tot ontvoering gehad omdat dat traumatisch was. Persoonlijk vond ik heel die conversatie tussen Eva en de moeder heel raar aanvoelen en werd er te nonchalant over die poging tot ontvoering gedaan. In mijn ogen leek het alsof het werd geportretteerd als iets onbelangrijk (wat zeker niet de bedoeling was van de schrijfster) maar ik bleef een beetje met een onbehagelijk gevoel achter toen ik het las.

Kortom, Wie denk je wel dat je bent? is een korte thriller die je een adrenalinestoot bezorgt. Je leest het in een ruk uit. Het boek is waarschijnlijk niet echt weggelegd voor oudere YA-liefhebbers, maar voor jongere lezers is het zeker een aanrader. Het is alleen spijtig dat het verhaal te kort is!

Geschreven door Rani van Book Buddies.

Recensie – Koorddansen

Koorddansen vertelt het verhaal van de mysterieuze familie Woestenborg. Joren begint er te werken als tuinman en leert de intrigerende Edith en haar tweelingbroer Edward kennen. Zowel broer en zus zijn echter een beetje vreemd, net zoals de rest van de familie. Koorddansen is een boek over een geheimzinnige familie met een kantje af maar gaat vooral over jezelf zijn en daar voor uit te komen. Maar wat vond ik nu van dit verhaal?

Joren heeft het niet makkelijk thuis. Sinds zijn vader ervandoor is gegaan, zwemt zijn mama in de schulden. Hij vindt een bijbaantje bij de familie Woestenborg als tuinman. Daar vangt hij voor het eerst een glimp op van de mooie Edith en valt als een blok voor haar. Iedere keer als hij haar ziet, loopt ze rond in vreemde kleren en heeft ze het over haar overleden tante Anna. Ondanks haar vreemde trekjes, merkt hij dat hij begint te vallen voor Edith. Edward, haar tweelingbroer, zit op school bij Joren. Hij probeert bevriend te geraken met Edward om zo dichter bij Edith te komen.

De schrijfstijl is vlot en trekt je zonder problemen het boek in. Als lezer vraag je je af wat er nu eigenlijk aan de hand is met Edith en Edward en doorheen het boek worden er hints gegeven zodat je er uiteindelijk wel zelf kunt achter komen. Hun geheim wordt weliswaar al vlug in het boek prijsgegeven, maar er waren nog genoeg andere mysteries die je in het duister doen tasten.

Die geheimen betreffen de excentrieke familie Woestenborg, bestaande uit een zeer strenge oma en 2 ooms waarvan eentje een taxidermist is: iemand die dieren opzet. Deze familie heeft zoveel geheimen, gaande van wat er achter de verborgen deur van de taxidermist is tot het mysterie van tante Anna. Dat mysterieus element bleef mij echt in de ban houden doorheen het boek. De opbouw naar het ontknopingspunt was goed uitgewerkt en zorgde ervoor dat je op het puntje van je stoel bleef zitten.

Het verhaal wordt verteld vanuit de perspectieven van Joren en Edith. Ik moet toegeven dat ik Ediths perspectief wel het meest interessant vond, ze is heel nieuwsgierig en eigenzinnig. Je volgt haar gedachtegang over haar broer Edward en telkens vraag je je af waarom hun relatie zo op gespannen voet staat.

Joren is een sympathiek personage, maar ik vond hem een beetje vlak overkomen, zeker in vergelijking met Edith. In ruil voor geld moet hij Edward wat mannelijker maken door kattenkwaad uit te halen. Want ook daar gaat het ook over: moet je als man stoer zijn en als vrouw van vrouwelijke dingen houden? En die problematiek heeft de schrijfster mooi naar voren weten te brengen.

Kortom, Koorddansen is een boek dat verrassend uit de hoek weet te komen. De verschillende thema’s die aan bod komen, zijn mooi verweven met elkaar en de aparte personages met ieder zijn eigenzinnigheden zorgen voor een spannend doch ietwat bizar verhaal.

Score: 4/5

Geschreven door
Rani van Book Buddies

Auteur – Susanne Koster

Op de Boekenbeurs kreeg ik (Sigrid) de kans om schrijfster Susanne Koster te interviewen. Susanne heeft verschillende young adults (her)uitgegeven bij Clavis. Om me voor te bereiden op dit interview, las ik Zwarte lieveling. Dat boek is het eerste deel van de Oneindigheidstrilogie. Het gaat over Saskia, een meisje dat mishandeld wordt door haar stiefvader.

Waarom kies je ervoor zware thema’s te behandelen in jeugdliteratuur, zoals kindermishandeling in Zwarte lieveling?

Omdat ik vind dat er altijd aandacht voor moet zijn. Omdat kindermishandeling eigenlijk niet zou mogen bestaan, maar het bestaat wel. Toch wordt er vaak over gezwegen. Kinderen die ermee in aanraking komen, hopen altijd dat er iemand zal zijn die het merkt en dat diegene er dan iets aan zal doen. Negen van de tien keer gebeurt dat niet. Door er in mijn boeken over te schrijven, kan ik het toch onder de aandacht brengen.

Als je om je heen kijkt, zijn er zoveel kinderen die mishandeld worden. Sinds Zwarte lieveling opnieuw uitkwam, heb ik talloze jonge mensen ontmoet die zich herkennen in het boek. Ze spreken me aan en vertellen over hun ervaringen. Daar word ik zo verdrietig van. Iedereen ziet het gebeuren, maar niemand zegt er iets van. Dat is heel frustrerend.

Het zijn zware onderwerpen die ik beschrijf in mijn boeken, maar er is behoefte aan. Lege kamers gaat bijvoorbeeld over een meisje met een psychose. Ik ken een aantal jongeren die een psychische aandoening hebben. En toen ik me hierin verdiepte, bleek dat een op de vijf jongeren behoefte heeft aan psychische hulp. Anoiksis, een vereniging voor en door mensen met een psychische aandoening, heeft dit boek dan ook op een leeslijst gezet. Dat is fijn en een stap in de goede richting.

Gelukkig  spreekt er uit mijn boeken ook hoop en liefde. Als je zoiets heftigs zoals mishandeling hebt meegemaakt, is het heel gemakkelijk om daar al je ellende aan op te hangen en bitter of boos te worden. Maar dat helpt allemaal niet! Blijf maar gewoon wie je bent, probeer het achter je te laten, zet je schouders eronder en hou vol. Geniet van het mooie weer en van elk moment. Het is zo belangrijk dat je niet blijft vasthouden aan het verleden, maar dat je vertrouwen hebt in het goede van de mens. Dat is er echt! Alleen heb je soms gewoon de pech dat je dat goede even niet bent tegenkomen .


Zwarte lieveling verscheen oorspronkelijk in 1995, maar Clavis heeft het vorig jaar opnieuw uitgegeven. Heb je veel aan de tekst moeten veranderen?

Jazeker! Heel simpele en logische dingen zijn veranderd, zoals guldens die euro’s moesten worden. Maar ook de locatie van de verschillende tehuizen in het boek is veranderd. De straatnamen heb ik aangepast. Als ik iets opschrijf, wil ik dat het klopt met de realiteit. Dus dat heb ik helemaal opnieuw moeten uitzoeken!

Daarnaast groei je als schrijver altijd. Zwarte lieveling was mijn eerste boek en dat kon ik ook wel merken toen ik het ging herschrijven! Het verhaal op zich is hetzelfde gebleven, maar de manier waarop het geschreven is, heb ik soms aangepast. Sommige dingen heb ik echter niet veranderd, omdat die gewoon mooi waren zoals ze waren of juist omdat ze zo heftig waren. Er staan namelijk heel wat heftige scènes in het boek, maar die zijn echt gebeurd zoals ze beschreven staan.


Dus het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen?

Dat klopt. Ik ken het meisje dat dit heeft meegemaakt. Ook het tweede deel van de Oneindigheidstrilogie, Achtergelaten, vertelt de realiteit. Dat boek gaat over het zusje van Saskia, Jonka. En deel drie van de Oneindigheidstrilogie, Een gedroomd einde, is ook gebaseerd op feiten, maar hier heb ik wel wat meer aanpassingen in gedaan. Zo had ik het einde al geschreven, maar toen kreeg ik er echt spijt van. Dat slot was gebaseerd op de realiteit, maar het deed zo veel pijn om het op te schrijven dat ik de uitgeverij heb gebeld en heb gevraagd of ik het mocht veranderen. Daar heeft Clavis niet moeilijk over gedaan, en nu heb ik er vrede mee.

Weet je, mensen zouden het ook niet geloven dat één persoon zo veel ellende heeft meegemaakt. Daarom heb ik sommige dingen wat verbloemd. Of dan zou ik te horen krijgen dat het te erg of te negatief is, terwijl die pijnlijke werkelijkheid eigenlijk helemaal geen fictie is.


Ik zag dat je onlangs iets had gepost in de Facebookgroep ‘Young adults boeken en series’, over een recensie van je boek Lege kamers. Is dat iets wat je veel doet, recensies en boekenblogs lezen?

Ja, ik krijg dat allemaal doorgestuurd van de uitgever! Ik wil heel graag weten wat mensen van mijn boeken denken. En dit was zo’n mooie recensie! (noot: het gaat over deze recensie: http://clavisyoungadult.com/recensie/recensie-lege-kamers-2/?fbclid=IwAR1dXBtWCcMK4dfRp1a6sKsa0iuvwj3g195IUwsXTzddXDDQPu6ALnJIUHY ) Ik krijg – hout afkloppen – meestal wel mooie recensies, van vier of vijf sterren.

 

Geschreven door

Sigrid van https://bookbuddies.be/

Young Ambassadors: Rani en Sigrid

Ook de vrolijke Rani en Sigrid kunnen niet wachten om hun boekenliefde met jullie te delen! 

Wij zijn Rani en Sigrid van Book Buddies. We kennen elkaar al meer dan de helft van ons leven. We zijn altijd verzot geweest op boeken en na maanden overleg (en vooral uitstel!) hebben we de grote stap gezet om samen een blog te beginnen, waar onze vriendschap en boekenliefde gebundeld worden. Sigrid heeft taal- en letterkunde gestudeerd en is momenteel leerkracht Frans. Rani daarentegen zit zelf nog op de schoolbanken: ze studeert rechten in Leuven.