Guido Eekhaut heeft al heel wat titels op zijn naam staan. Met Enigma schreef hij dit jaar zijn allereerste young adult roman. Benieuwd hoe hem dat bevallen is! Ik (Valerie van Valeries Boekenwereld) mocht hem tijdens het Clavis Book Café enkele vragen stellen.
Lezers kennen jou in eerste instantie mogelijk van ander werk (misdaadromans en literaire fantasie). En dan opeens ligt Enigma er, een verhaal voor young adults. Waarom heb je besloten om een andere richting uit te gaan met dit nieuwste boek?
Enigma is oorspronkelijk niet geschreven voor young adults. Ik schreef het voor de Amerikaanse markt in 2016, maar die markt is niet zo flexibel. Aangezien ik daar vooral misdaadverhalen verkocht, zag mijn agent het niet zitten om van genre te veranderen. Daarom heb ik er een Nederlandse versie van gemaakt en heb ik die opgestuurd naar enkele Nederlandse uitgevers in 2017. Maar eind dat jaar zag ik de stand van Clavis op de Boekenbeurs en dacht ik: ‘Waarom stuur ik het niet gewoon naar Clavis in plaats van naar Nederland?’
Enigma werd toevallig een verhaal voor young adults. Ik schrijf eigenlijk nooit voor een bepaald doelpubliek, want ik weet niet wie mijn boeken leest. Maar door de inhoud, omstandigheden en personages heeft de uitgever er hier geen probleem mee gehad om het uit te brengen voor jongeren, hoewel ik daar zelf verbaasd over was. Ik dacht: ‘Dit komt nooit goed.’ Het is dus eigenlijk een zeer gelukkig toeval en dat vind ik fantastisch.
Je recentere werk voor volwassen is vooral proza of misdaad. Enigma past niet helemaal in dat rijtje, in die zin dat het een sterk sciencefictionverhaal is. Hoe komt dat?
Ik heb vroeger, in mijn snotjaren (lacht), heel wat sciencefiction geschreven, maar er was zo goed als geen markt voor. Ik noem het zelf liever speculatieve fictie, omdat ik vind dat deze term de lading beter dekt. Dit was een genre waar ik dus na een tijdje niet meer actief in was bij gebrek aan een markt.
Het feit dat ik met misdaad begonnen ben, is puur toeval, omdat op zeker ogenblik een uitgever mij om een misdaadboek vroeg.
Heb je voor dit boek veel research gedaan over de mogelijkheden van de mens in de toekomst of berust het verhaal veeleer op je eigen fantasie?
Research is voor veel schrijvers een beetje het grote zwarte schaap. Sommige schrijvers doen enkele jaren research om een goed boek te schrijven, terwijl ik net genoeg research doe om geen stommiteiten te schrijven. Je moet voor sciencefiction natuurlijk een aantal dingen technisch juist hebben, zoals de zwaartekracht op de maan. Dus je moet ergens wel research doen, maar er volgens mij niet in overdrijven. Genoeg zodat het echt lijkt.
Het achtergrondverhaal van de aarde in moeilijkheden, daar geloof ik persoonlijk niet helemaal in. We gaan nooit met 13 miljard mensen zijn. Hoe complexer en democratischer een samenleving wordt, hoe minder kinderen er zijn. Dat zien we overal. Ik geloof in technologie en ik denk dat we in staat zullen zijn om de problemen die we vandaag kennen op te lossen. Er gaat op dit moment heel veel energie naar het voorkomen van de klimaatopwarming, maar dat kunnen we niet. We kunnen wel nu nadenken over hoe we daarmee kunnen leven.
Britt is een heel boeiend hoofdpersonage en een ideale gids in het verhaal. Hoe creëer jij je personages? Is het moeilijk om als man een vrouwelijk hoofdpersonage te creëren?
Ik weet niet hoe ik dat doe (lacht). Ik denk dat er niet zulke specifieke dingen zijn die zo fundamenteel van elkaar verschillen dat we elkaar niet kunnen verstaan. Ik ben ook opgegroeid tussen vrouwen en ben vaak in vrouwelijk gezelschap. Misschien helpt mij dat een beetje, maar ik zou evengoed over mannelijke personages kunnen schrijven. Je moet maar een beetje rondom je kennen. Het feit is dat ik meer interessante vrouwen ken dan mannen (lacht). Maar dat ligt misschien aan mij.
Britt is misschien voor vijf of tien procent een afspiegeling van vrouwen die ik ken, maar voor het grootste deel is alles verzonnen. Dat is natuurlijk ergens altijd zo met dingen die je verzint, dat ze een afspiegeling vormen van de dingen en mensen rondom je.
Het fijne aan jonge hoofdpersonages zoals Britt is dat ze zichzelf nog vormen. De wereld is dan nog wauw.
Wat vind je het leukst aan het schrijven van een verhaal voor young adults in vergelijking met je andere boeken? Wat doe je met feedback?
Schrijven is voor mij eigenlijk een organisch proces, ik weet nooit waar het naartoe zal gaan. Meestal zorgt dat halverwege wel voor problemen (lacht). Maar ik weet dus ook nooit wie mijn boek zal lezen, want ik weet zelfs niet wat 15-jarigen vandaag lezen. Dus ik schrijf nooit op voorhand voor een bepaald doelpubliek.
Ik googel af en toe mezelf om te kijken of er recensies zijn verschenen, maar dat valt best mee. Ik ben er eigenlijk niet echt mee bezig. Het is leuk, maar je loopt het risico ook slechte recensies tegen te komen. Eigenlijk is het voor mij niet zo belangrijk en absoluut geen motiverende factor. Ik schrijf niet om populair te worden of opdat mensen me graag zouden zien. Daar moet je wel gek voor zijn. Je moet dat vanuit jezelf doen en je eigen belang als schrijver relativeren. Je gaat de wereld niet veranderen, dat kunnen schrijvers vandaag niet meer.
Mogen we binnenkort nog meer youngadultverhalen van je verwachten?
Binnenkort verschijnt er een nieuw boek dat geen vervolg is op Enigma, maar wat een eerste deel van een nieuwe serie zou kunnen worden. Het is dan uiteindelijk wel de bedoeling dat beide series op een gegeven moment ergens samenkomen. Daar heb ik momenteel al een zeer vaag idee over (lacht).
Het nieuwe boek speelt zich veel verder af in de toekomst dan Enigma. Als Enigma zich 50 jaar verder in de toekomst bevindt, speelt het andere boek zich 500 jaar verder af. De dingen die je in Enigma ziet, zijn dingen die wij al (bijna) kunnen. In het andere boek zijn mensen zich al niet meer bewust van wat een technologie allemaal inhoudt. Over 500 jaar zijn alle dingen gerealiseerd die wij nu onmogelijk achten. In die wereld trekken mensen zich niks meer aan van die technologie, net zoals wij nu omgaan met bepaalde technologie zoals auto’s en mobiele telefoons.
De planning voor 2019 is best goed gevuld (lacht). Er zijn twee boeken waarvan mijn alternatieve uitgever heeft beloofd ze eindelijk te gaan uitgeven. In de zomer verschijnt mijn nieuwste boek bij Clavis. In de VS verschijnt er ook nog een boek in de zomer en bij een andere Vlaamse uitgeverij verschijnt dan in het najaar Het huwelijk van ijs en tijd, een titel waar ik zelf heel blij om ben. In 2020 verschijnt dan het vervolg op Enigma. Schrijven is echt een passie!
Geschreven door:
Valerie van Valeries Boekenwereld
Benieuwd naar Enigma? Lees hier de recensie van Valeries Boekenwereld!
