Tag: Zon en Maan

Recensie – Fataal spel

Wat voor een ziek spelletje is dit? Nadat haar zusje Jessie is ontvoerd, stuurt de kidnapper allerlei opdrachten naar Carmen. Alleen als ze gewillig meespeelt en alle raadsels oplost, zien de twee meiden elkaar nog terug. Althans, dat is wat de dader beweert. Samen met haar vrienden voert Carmen de bevelen uit, maar de uitdagingen worden steeds extremer en gevaarlijker. Hoe ver zal ze gaan om haar zus te redden?

Chinouk ken ik al een hele tijd via allerlei wegen; de writers community, het bloggen, social media, events en haar eerdere boeken. Ik heb zelfs een van haar toekomstige boeken proefgelezen! Ik was daardoor weer redelijk up-to-date op het gebied van haar werk en was daardoor extra benieuwd naar haar nieuwste boek Fataal spel. 

Ondanks dat het heel snel gaat, leerde ik Carmen goed kennen. Haar emoties zijn overtuigend en voelen levensecht aan. Ik merkte ook wel dat Chinouk veel van zichzelf in dit verhaal heeft verwerkt. Misschien dat het daardoor nog overtuigender overkwam.

Het idee van tweelingzielen geeft deze YA-thriller een bijzonder laagje. Zonder dat het meteen een spiritueel of zweverig boek wordt, zit er een aspect in verwerkt waar ik zelf wel in geloof. Ik denk echt dat mensen een zo diepgaande band kunnen hebben, dat ze elkaar kunnen aanvoelen en ‘weten’ wat de ander denkt of voelt. Ikzelf vond dit een toffe toevoeging en een extra dimensie geven aan de band tussen Carmen en Jessie. Het voelde voor mij niet als overdreven of als een makkelijke oplossing. Het zat goed in de plot verweven en was overtuigend. Al was de uitleg misschien soms net te ‘opgelezen van Wikipedia’. Ik denk dat er meer uitgehaald had kunnen worden met het ongeloof in tweelingzielen; iedereen nam het vrij gemakkelijk aan in het boek.

Zoals in elke YA-thriller krijg je tegen het eind te weten wie het heeft gedaan. Voor mij was dit persoonlijk geen verrassing, al zitten er ook wel weer wat dingen in die ik erg gewaagd vind! Ook vond ik dat er misschien net te veel uitleg op het eind zat. Als er gedurende het boek meer rustmomenten waren geweest, was dit denk ik minder opgevallen, of had die uitleg niet zo uitgewerkt hoeven te zijn. Toch heeft Fataal spel me aangenaam weten te verassen. Wat een vlot boek! Het zal heel veel jongeren ontzettend aanspreken, want tieners houden erg van thrillers.

Fataal spel wist mij te verrassen. Deze YA-thriller sleurde me mee vanaf de allereerste pagina.

Chinouk Thijssen heeft met Fataal Spel een overtuigende YA-thriller neergezet, die past in het rijtje van Helen Vreeswijk, Mel Wallis de Vries, Margje Woodrow, Cis Meijer, Buddy Tegenbosch. Mirjam Mous en allerlei andere YA-thrillerschrijvers die de Nederlandse markt hebben veroverd. Het past prima bij de boeken die tieners op school graag lezen en ik verwacht dan ook dat Chinouk een graag geziene gast op scholen zal gaan zijn. De persoonlijke invloeden van Chinouk maken de personages overtuigend en dragen bij aan een prettige setting. Ik ben benieuwd naar de volgende boeken!

 

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy van www.zonenmaan.net

Recensie – Maresi

Maresi is novice in het Rode Klooster op het eiland Menos, een plaats waar mannen niet mogen komen. Net als vele andere meisjes is ze gevlucht voor honger, vervolging en onderdrukking. In het Klooster heeft ze een nieuw thuis gevonden, waar ze ontdekt waar haar hart ligt: bij kennis en boeken.
Op een lentemorgen komt een jong meisje aan op het eiland: Jai. Ze is op de vlucht voor haar vader. In haar kielzog brengt ze gevaar en verschrikking mee. Iedereen in het Klooster wordt op de proef gesteld, maar niemand meer dan Maresi.

De omslag en de achterflap van dit boek intrigeerde me zo enorm dat ik een dansje deed toen bleek dat ik dit boek van Clavis mocht recenseren. Het boek ziet er heel mooi uit en andere bloggers waren er ook echt lyrisch over. Je kunt nu wel raden dat mijn verwachtingen voor Maresi torenhoog waren.

Maresi gaat over een eiland met een klooster. Er wonen alleen maar vrouwen en deze vrouwen zijn sterk, krachtig, puur, maar ook kwetsbaar. Ze wijden hun leven aan de Oermoeder en bieden onderdak aan allerlei meisjes, wat hun verhaal ook is. We volgen de novice Maresi, die zich ontfermt over het nieuwste meisje. Maar de vader van het meisje blijkt haar achterna gereisd en wil haar terug.

Ik denk dat ik nog nooit een verhaal als Maresi heb gelezen. Ik moet het echt even verwerken en twijfel nog steeds of ik nu geraakt ben door het verhaal of niet. Het is namelijk een vrij klein verhaal; er zijn geen reusachtige plottwisten of zinderende actie; het is een mooi en klein verhaal over kennis en je roeping vinden, maar ook over het blijven geloven in waar je voor staat. En dat is precies wat ik nou zo mooi vond.

Ik zag het klooster en het leven daar helemaal voor me. Maresi werd – ondanks dat je niet eens zo veel over haar leert – een vriendin, een lerares. Ik vond haar fantastisch. Maar ook miste ik iets. Misschien komt dat door de verwachting dat dit meer fantasy zou zijn; ik associeer dat vaak toch met meer actie en avontuur. De actie was er wel op het eind, maar niet in de hevigheid waarop ik had gehoopt.

Wel genoot ik van de prachtige zinnen en het gebruik van de drie gezichten van de moeder. Ik heb daar echt een zwak voor. Het maakte Maresi daardoor tot een mooie schat vol historie, sfeer, magie en hoop. Een schat die veel mensen nog niet hebben ontdekt en dat vind ik zonde. Veel lezers focussen zich vooral op bekende boeken vol actie, terwijl een boek als Maresi juist enorm veel rust kan brengen. Het voelde een beetje als een filmhuisfilm. Een beetje vreemd, maar wel heel artistiek.

Hoewel het einde van mij wel wat meer had mogen knallen, vond ik het dus een erg mooi boek. Wat ik wel jammer vind is dat de kaart helemaal achterin in het boek zit. Dit is mosterd na de maaltijd. Een kaart hoort naar mijn mening voorin, omdat je dan weet dat hij erin zit.

Maresi voelt als een sprookje: vol geloof, magie en moed.

Ik heb genoten van Maresi, maar ik weet nog steeds niet hoe ik me nou precies voel bij dit boek. Ik vond het qua taal prachtig, maar ik moet ook eerlijk bekennen dat het niet precies was wat ik had verwacht. Het was heel anders, totaal niet wat je bij een fantasyboek zou verwachten. Maar het is wel een sterk boek in al z’n breekbaarheid.

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy van www.zonenmaan.net

 

Recensie – De slapende prins

De slapende prins, het tweede boek van deze adembenemende historische fantasytrilogie, is het donkere vervolg op De vergiftigde gave. Een pageturner voor young adults.
Sinds haar broer Lief verdwenen is, heeft Errin het erg moeilijk. Ze moet voor haar zieke moeder zorgen en illegale kruiden en drankjes verkopen om het hoofd boven water te houden. Maar dat is nog niets in vergelijking met de dreiging die haar boven het hoofd hangt nu de wraakzuchtige Slapende Prins wakker is geworden. Er breekt oorlog uit. De mysterieuze Silas is de enige die haar wil en kan helpen. Als ook hij verdwijnt, is Errin op zichzelf aangewezen. Ze trekt het hele land door om zichzelf en haar moeder in veiligheid te brengen. Maar wat ze uiteindelijk ontdekt, doet haar wereld op zijn grondvesten schudden …

Clavis heeft wat mij betreft een supergoede zet gemaakt; de boeken van Melinda Salisbury vertalen naar het Nederlands. Ik vind dit heerlijke fantasyboeken; toegankelijk, vlot, en met een heerlijke vertelstem. Onlangs is De slapende prins verschenen, het vervolg op De vergiftigde gave. Ik keek er erg naar uit om opnieuw in deze bijzondere wereld te kunnen duiken, vol mysterieuze krachten en fijne personages!

De slapende prins gaat op het eerste oog niet verder waar De vergiftigde gave is gestopt. We volgen namelijk een ander personage; Errin, een apothekersleerling die in een simpel huisje woont, waar ze voor haar zieke moeder zorgt. Ze kan amper rondkomen, maar blijft sterk, ondanks dat ze door de dood van haar vader en de verdwijning van haar broer haar opleiding niet af heeft kunnen maken. Alleen Silas heeft ze, een mysterieuze vriend. En dan is de oorlog op komst, aangevoerd door de Slapende prins, die ontwaakt is en een spoor van vernieling achterlaat. Een verhaal vol magie, alchemie en liefde.

Ondanks dat De slapende prins voor mij een reread was, heb ik er alsnog erg van genoten. Melinda Salisbury blijft ’t hem flikken en met de vertaling van Margot van Hummel zit het ook dik in orde.

Errin vind ik een erg prettig personage. Ze sprak mij onmiddellijk aan vanwege haar doorzettingsvermogen en haar opleiding. Op een of andere manier heb ik een grote fascinatie met alchemisten en apothekers uit het verleden, dus dat zat meteen snor. Ondanks dat ik al weet hoe dit verhaal zou aflopen en waarom er opeens een ander hoofdpersonage was, was het weer genieten.

De setting van deze serie vind ik erg prettig. Het is niet volgepropt met allerlei details, maar voelt toch heel eigen. De aanlooptijd naar de daadwerkelijk actie is best lang, maar dat deerde mij persoonlijk niet. Ik genoot van elk moment in deze fantasierijke wereld. Ook de legende rondom de prins sprak mij enorm aan; het gaf voldoende dreiging en gevaar. En de nieuwe vorm van magie die we in dit boek leren kennen – de alchemie – had meteen een belangrijke rol. En dat toverde een glimlach op mijn gezicht!

Vooral de tweede helft van het boek vond ik sterk. Dan komen er namelijk een aantal zaken bij elkaar die me nog steeds enthousiast weten te houden. Het geheel wordt in elkaar gevlochten en de nieuwe elementen (Errin, Silas, de alchemie) spreken mij bijzonder veel aan. Het einde zorgt er dan ook voor dat ik niet kan wachten om ook het derde boek in het Nederlands te kunnen herlezen.

De slapende prins (en dus de serie in het geheel) is een echte aanrader voor liefhebbers van youngadultfantasy die niet te veel zware high-fantasy-elementen willen, maar wel een andere wereld willen bezoeken. Een wereld vol magie, legenden en een dreigende oorlog.

Nog niet alle vragen zijn beantwoord, maar dit is een erg geslaagd tweede deel. Toegankelijk en toch erg fantasievol.

De slapende prins bouwt op tot een spannend en fantasierijke climax. Het zit vol elementen waar ik dol op ben; een originele vorm van magie, een sterke vrouwelijke hoofdpersoon, een setting die tot de verbeelding spreekt en mysterieuze mannelijke tegenspelers. Ik heb ontzettend genoten van de magische setting en de vertelwijze van Melinda Salisbury. Ik kijk nu al uit naar het derde boek.

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy van www.zonenmaan.net

Recensie – Op het einde gaan ze allebei dood

Op 5 september, net na middernacht, belt Death-Cast Mateo Torrez en Rufus Emeterio om ze slecht nieuws te geven: ze gaan allebei vandaag dood. Mateo en Rufus kennen elkaar niet, maar zoeken om verschillende redenen een nieuwe vriend op hun laatste dag. Het goede nieuws: daar is een app voor. Het heet de Laatste Vriend, en door die app staan Rufus en Mateo op het punt elkaar te ontmoeten voor een laatste avontuur en om een leven te leiden in een dag.

Wat doe je wanneer de titel van een boek eigenlijk al verraadt hoe het boek gaat eindigen? Dan ga je hopen dat er toch een andere manier zal zijn … Dat had ik dus ook met Op het einde gaan ze allebei dood van Adam Silvera. Ik had al veel over het boek gehoord, maar het was al aardig in de vergetelheid geraakt, zeker omdat ik het omslag van de Nederlandse editie niet heel erg aantrekkelijk vind.

Na middernacht krijgen Mateo en Rufus allebei een telefoontje; vandaag zullen ze sterven, gecondoleerd. Mateo besluit dat het tijd is om deze laatste dag echt te gaan leven en via de Laatste Vriend-app komen ze bij elkaar. Ze besluiten om samen het avontuur aan te gaan en nog eventjes te genieten … niet wetende wanneer hun laatste minuut heeft geslagen.

Het concept dat je van te voren hoort of je gaat sterven, was voor mij niet nieuw. Onlangs las ik Scythe en daar deed Op het einde gaan ze allebei dood dan ook even aan denken. Eventjes maar, want waar Scythe dystopische fantasy is, is OHEGZAD echt een contemporary met een romantisch tintje. Want ook hier speelt LGBTQ+ een rol. Het is me toch wat, met die young adults tegenwoordig. Grapje, natuurlijk, maar het valt wel een beetje op.

Het hele boek speelt zich af in een tijdsbestek van 24 uur (net als De zon is ook een ster) en wederom beginnen de personages langzaam wat voor elkaar te voelen. (Sorry, dit is een beetje een spoiler, maar als je dit niet ziet aankomen …) Hoewel een dag drastisch kort is om echt verliefd op elkaar te worden, vond ik het niet storend; Mateo en Rufus maken zo veel mee samen, gaan zo’n heftige band met elkaar aan en zitten allebei in zo’n graftakke situatie. Ze wilden een dag leven en dat deden ze; samen. Het is heel bijzonder hoe de dood (naderend, of daarna) mensen samen kan brengen. Het was dan ook alsof ik wilde dat het boek langer zou duren, dat ik niet wilde dat hetgeen zou gebeuren wat er in de titel al wordt beloofd.

Het is gewoon oneerlijk, dacht ik snotterend toen ik het boek bijna uit had. Dikke vette ugly cry-snottebellen dropen uit mijn neus. No shame, bij dit boek wil je gewoon huilen. Je wilt gewoon dat de schrijver uiteindelijk zal zeggen; grapje, eentje overleeft het gewoon.

Adam Silvera is erin geslaagd enorm overtuigende personages neer te zetten. Mateo en Rufus werden als vrienden voor me, evenals de belangrijke mensen rondom hen; de pluto’s, penny, Lidia. Wat een verdomd harde wereld is het wanneer je weet dat je zult sterven.

Wat ik een toffe toevoeging vond is hoe mensen gaan doen als je weet of iemand doodgaat of niet, dat men zich anders gaat gedragen (zowel doodlopers als mensen die niet gaan sterven). Ik denk dat we niet moeten willen weten of je sterft of niet en ik denk dat een boek als Op het einde gaan ze allebei dood stimuleert om elke dag het beste uit jezelf te halen, omdat het immers zo voorbij kan zijn.

Elke pagina dichter bij het einde hoopte ik dat de titel onjuist zou zijn. Op het einde gaan ze allebei dood is heftig, rauw en zit vol hoop. Wát een boek.

Op het einde gaan ze allebei dood is een prachtig boek over vriendschap, liefde, leven en de mensen om je heen. Het is emotioneel, maar niet dat het te heftig is om te lezen. Het heeft vooral heel veel indruk op me achtergelaten en ik heb het boek meteen bij een aantal fans van bijvoorbeeld Aristoteles & Dante ontdekken de geheimen van het universum aangeraden. Ik vond dat het boek een gelijksoortige sfeer had, al is het qua inhoud natuurlijk weer heel anders. Ik vond het in ieder geval indrukwekkend en ik ben blij dat ik hem gelezen heb, ook al zou dit op het eerste oog geen boek zijn geweest dat ik zelf had opgepakt.

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy van www.zonenmaan.net

Recensie – De jongen achter het masker

Maïa heeft als voedster van Toetankhamon een nauwe band met hem, die blijft bestaan als hij als negenjarige jongen tot farao wordt gekroond. Tien jaar later krijgt ze bericht van zijn dood. Tijdens een veldtocht tegen het Hettische leger is zijn strijdwagen omgeslagen. Was het een dom ongeluk of was het moord? Ooit heeft Maïa Toet beloofd om de koningin bij te staan, mocht hem iets overkomen. Daardoor raakt Maïa ook betrokken bij de strijd om de troon. Ze moet vluchten, samen met de koningin en Nakhtmin, de commandant van de lijfwacht. Om haar verdriet over de dood van ‘haar jongen’ te verwerken voert ze in gedachten gesprekken met hem en brengt zo het kind tot leven waarvan ze houdt alsof het haar eigen zoon is.

Toen ik De jongen achter het masker tegenkwam in de catalogus van Clavis, had ik al meteen een zwak voor het boek. Sinds mijn tienerjaren ben ik namelijk helemaal verslaafd aan alles wat met het oude Egypte te maken heeft. Ik keek liever naar documentaires over mummy’s dan dat ik naar MTV keek. Helaas nam deze obsessie door tijdgebrek langzaam af, maar dit boek heeft haar weer volledig aangewakkerd.

De jongen achter het masker voelt een beetje als een biografie. Een heel goed leesbare biografie. Het is echter geen non-fictieboek, want het staat niet vol feiten. Het verhaal is echter wel zo geschreven dat het op die manier gegaan had kunnen zijn. Greet Beukenkamp laat daarbij duidelijk zien gedegen onderzoek gedaan te hebben en dat ze zich door de meest recente onderzoeken heeft laten inspireren.

Het boek vertelt twee tijdlijnen en je volgt steeds Maïa, de voedster van koning Toetankhamon. Je volgt haar gevoelens, gedachten en belevingen en zij blikt steeds (met flashbacks) terug naar de jeugd van Toet. Hoewel het boek niet heel veel spanning bevat, is het wel lekker leesbaar en erg mooi geschreven. Ik vond het een heel bijzonder verhaal, omdat de persoon over wie het gaat al dood is en je – als je de geschiedenis een beetje kent – al weet hoe het afloopt. Weet je wat het is? In sommige gevallen is het goed dat je al weet hoe het verhaal gaat lopen. Het kennen van spoilers geeft je in sommige gevallen de mogelijkheid je meer op het verhaal te focussen. In dit geval verdient het verhaal dat ook. Ik heb het namelijk als een ontzettend interessant en mooi verhaal ervaren.

Naast dat ik het een heel leerzaam verhaal vond, kan ik me ook voorstellen dat jongeren van dit verhaal zullen genieten. Ik denk namelijk dat je op een verhalende wijze geschiedenis aantrekkelijker kunt maken. Zo heb ik het in ieder geval altijd ervaren en zo heb ik ook altijd hoog gescoord bij geschiedenis. De jongen achter het masker is niet het meest spannende boek (op het einde na), maar op een of andere manier is de schrijfstijl van Greet Beukenkamp zo pakkend dat ik door wilde blijven lezen. Gedurende het lezen kreeg ik zelfs spijt van mijn studiekeuze; waarom ben ik geen archeologie gaan studeren? Dat laat goed zien hoeveel ik van het verhaal heb genoten.

De jongen achter het masker is een interessant boek dat eerder neigt naar een lekker lezende biografie dan naar een spannende young adult. Maar dat zie ik als iets positiefs. Het boek is ontzettend leerzaam en leest lekker weg. Het is – ondanks dat het zich zo lang geleden afspeelt in een heel andere cultuur – erg goed leesbaar. Greet Beukenkamp heeft gedegen onderzoek gedaan en daar is de kwaliteit van de inhoud ook naar!

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy van www.zonenmaan.net

Young Ambassador: Emmy

Onze derde Young Ambassador, de creatieve duizendpoot Emmy, is er helemaal klaar voor.

Ha, ik ben Emmy, een echte boekennerd. Ik lees knetterveel boeken, het liefst young adult en fantasy, en die boeken bespreek ik op mijn blog Zon en Maan. Daarnaast heb ik mijn eigen webshop, werk ik als illustrator én ben ik werkzaam in de bibliotheek en de mediatheek van een middelbare school. Heel veel dus, en vooral met boeken. Naast bloggen en lezen pak ik zelf ook graag de pen op en hoop ik ooit een boek te publiceren, kijk ik weleens een serie en zwem ik graag baantjes in het zwembad.

Recensie – De vergiftigde gave

Twylla is uitverkoren. Ze is niet van koninklijken bloede, maar de goden hebben haar gezegend met een bijzondere gave. Hierdoor zal ze later de prins huwen en met hem heersen over het koninkrijk Lormere. Maar voorlopig beschouwt Twylla haar gave vooral als een vloek: door dageraadschade te drinken wordt haar huid giftig. Zo kan ze landgenoten die van verraad beschuldigd worden met een simpele aanraking om het leven brengen. Twylla beseft dat ze geen vrije keus heeft en het werktuig is van de goden en de koningin. Bovendien raakt ze zonder het te beseffen verstrikt in een web van intriges.

Dit is het meeslepende eerste boek van een historische fantasytrilogie met ‘indrukwekkende diepgang en emotie’, aldus Kirkus Reviews. Een must voor young adults.

Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met de boeken van Melinda Salisbury. Ik was meteen verliefde op haar The Sin Eater’s Daughter en ik hoopte met heel mijn hart dat deze fantasytrilogie ook vertaald zou gaan worden. En nu is het zover! Clavis heeft het boek naar Nederland gehaald onder de titel De vergiftigde gave en ik mocht dankzij de uitgeverij opnieuw kennismaken met de trilogie.

Twylla (16) is door de goden uitverkoren om de incarnatie van Daunen te zijn. Het gevolg is dat haar aanraking giftig is en ze wordt ingezet als wapen tegen verraders. Alleen het koninklijk huis kan haar aanraken, omdat zij ook zijn uitverkoren. Ook is zij voorbestemd om te trouwen met de prins. En dan komt de nieuwe wachter Lief in het kasteel…

Voor mij was het herlezen van De vergiftigde gave een waar feestje. Opnieuw maakte ik kennis met Twylla, die hier nog naïef, onnozel en analfabeet is. Ik wist natuurlijk al hoe de vork in de pap stak, maar toch was het erg leuk om opnieuw kennis te maken met de bijzondere wereld die Melinda Salisbury heeft geschapen. Sterker nog, door het herlezen zag ik opeens allemaal dingen die later aan bod komen, maar waarvan ik eerst niet doorhad dat het zo’n grote rol kon krijgen.

De schrijfstijl van Melinda Salisbury is erg prettig en leest gemakkelijk weg. Ook vind ik dat de sfeer uit het oorspronkelijke boek goed bewaard is gebleven. De vertalingen van de belangrijke termen kloppen en klinken niet al te vreemd in de Nederlandse taal.

De vergiftigde gave is geen boek met wereldschokkende nieuwe fantasyelementen, maar heeft wel erg veel aantrekkingskracht. Verraad, liefde, magie, het speelt allemaal een rol, zonder dat de een het ander overstemt. Het gebruik van clichés wordt hier helaas niet vermeden, maar de manier waarop het is ingezet werkt prima.

De vergiftigde gave is een erg toegankelijke historische fantasy en de voorbode van een supertoffe trilogie waar intriges van het hof, gevaarlijke magie en de nodige vijanden langskomen. Ik denk dat veel young adults zullen genieten van dit boek, dus laat je vrienden en vriendinnen er vooral kennis mee maken. Clavis heeft er een werkelijk prachtige hardcover van gemaakt en het liefst zou ik zien dat iedereen dit boek las. Echt, het is zo leuk! Meer fantasy dan De Selectie, maar toch aan het hof. Fantasy, maar niet zo dat er zo veel personages langskomen dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Gewoon heel erg fijn en geschikt vanaf een al wat jongere leeftijd.

Hou je van kastelen? Van magie? Van intriges? Maar wil je niet dat het allemaal te ingewikkeld wordt? Lees dan De vergiftigde gave. Het is origineel, vlot en met een hele toffe hoofdpersoon.

Mijn liefde voor deze trilogie van Melinda Salisbury is groot en ik ben blij dat het Nederlandse publiek er nu ook kennis mee kan maken. De vergiftigde gave is een erg tof boek en ook nog eens geschikt voor een grote doelgroep. Ik weet zeker dat dit een ware hit kan worden. Dit boek wil je gewoon lezen in je zomervakantie!

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy van http://www.zonenmaan.net/

Recensie – Bijzondere vertelsels

Ik keek ontzettend uit naar Bijzondere vertelsels. Niet alleen omdat ik de Bijzondere Kinderen serie zo bijzonder vond, ook omdat Ransom Riggs (ditmaal met behulp van illustrator Andrew Davidson) weer een prachtig vormgegeven boek heeft neergezet. Clavis levert de Nederlandse editie af als prachtige hardcover voorzien van een mooie laag goud. Niet alleen de buitenkant is om te kwijlen, ook de binnenkant is een lust voor het oog.

Bijzondere persoon Millard Nullings (de jongen die onzichtbaar is) die we kennen uit de reguliere serie is de verteller van het boek. Hij is de fictieve verzamelaar van allerlei volksverhalen van de Bijzonderen. In tien afwisselende verhalen maken we kennis met bijvoorbeeld de eerste ymbryne, maar ook een man die in een eiland veranderd en waarom duiven en mensen in een eeuwige strijd verwikkeld zijn. Bijzondere vertelsels voelt als een boek vol sprookjes en sagen, maar nooit als een ver-van-mijn-bed-show. Het boek is niet heel simpel geschreven, maar dit past heel goed bij de sfeer. Ik vind het geloofwaardige verhalen, die niet zouden misstaan tussen andere mythen. Natuurlijk is het zo dat het ene verhaal je meer boeit dan het andere. Ik vond ze eigenlijk allemaal wel prettig. Er zijn kortere verhalen, langere verhalen, maar ze blijven de aandacht houden. Ransom Riggs laat duidelijk zien dat hij ook het korte verhaal goed in de vingers heeft.

Eerlijk is eerlijk, ik was eerst een beetje bang dat Ransom te veel zou gaan doen met zijn bijzonderen, maar dit boek voelt absoluut NIET als te veel, of als overbodig. Je moet het ook niet zien als een verlengde van de serie, maar juist als een soort sprookjesboek, dat toevallig gelinkt is aan dezelfde wereld. Het is echter niet per se nodig de serie gelezen te hebben om het boek te begrijpen. Je kunt Bijzondere vertelsels ook gewoon zien als een boek vol aparte, gruwelijke, grappige en absurde verhalen.

Ransom Riggs laat met zijn Bijzondere Vertelsels zien ook een meester te zijn in (absurde) korte verhalen. Het was smullen!

Bijzondere vertelsels wist mij van begin tot eind te boeien. Dat het boek ook nog eens een zeer verzorgd – haast antieke – look heeft (zonder ouderwets te zijn), maar het een must voor in je boekenkast. Het boek biedt afwisselende verhalen met heel diverse personages.

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy, 27 jaar
http://www.zonenmaan.net/

 

 

Recensie – Brandmerk

Omdat haar vader na een auto-ongeluk in het ziekenhuis ligt, logeert Lena bij haar tante in Ravensdal. Papa is jaren geleden uit zijn geboortedorp weggegaan en Lena snapt algauw waarom: in het bekrompen Ravensdal, waar van alles verzwegen wordt, aanbidden sommige dorpsbewoners nog altijd de wraakzuchtige Keltische Stamgod Teutates.

Een tijdje terug ontving ik van Clavis een pakketje waar onder andere Brandmerk van Wendy Stroobant in zat. Dit boek sprak me destijds in de catalogus aan omdat Keltische goden een rol zouden spelen. Ik vind de Kelten een van de meest interessante aspecten van het verleden en keek er daarom enorm naar uit om erin te beginnen. Het klonk als een thriller met een bovennatuurlijk randje.

Lena is gewend om met haar vader rond te reizen en zich nergens echt te settelen. Maar na een verschrikkelijk auto-ongeluk waarbij haar vader in coma is geraakt, wordt Lena gedwongen om bij haar tante te gaan logeren. Haar tante woont in een dorp waarnaar haar vader nooit meer terug wilde keren en nooit over wilde praten. Al snel maakt Lena vrienden. Maar er is inderdaad wat vreemds aan het dorp. In Ravensdal vindt namelijk elk jaar met Halloween een bepaalde traditie plaats … Zal Lena de antwoorden over het dorp en over haar verleden vinden?

Hoewel ik eerst even moest wennen aan de schrijfstijl – het leek niet helemaal mijn ding te zijn – waren er andere elementen in dit boek die voor mij overtuigend genoeg waren om enorm van dit verhaal te genieten. Het bleef na het lezen nog lang in mijn hoofd hangen.

Wat me aansprak in dit boek was het feit dat het spannend was van begin tot eind. Er hangt heel veel mysterie rondom het boek en hoewel je een aantal dingen zeker kunt gokken, wist het zo nu en dan ook te verrassen. Gedurende het lezen hield Brandmerk me echt in mijn greep en dat vind ik wel een vereiste bij een spannend boek.

Ook het gebruik van Keltische elementen vond ik goed gevonden. Er werden overtuigende elementen gebruikt, zoals maskers in de vorm van dieren, de betekenis van diverse bomen en het aanhangen van godheden. Dit gaf het boek net dat bovennatuurlijk tintje mee waar ik dol op ben.

Toch waren er ook een aantal zaken die ik minder overtuigend vond. Ik ga niet uitweiden over wat precies, maar ik vond niet dat de fundering van de plot altijd even sterk was.

Al met al wegen de pluspunten meer op tegen de minpunten en vond ik Brandmerk een erg spannend verhaal dat me keer op keer in z’n greep wist te houden. De manier waarop het Keltische werd verweven met een mysterie sprak mij enorm aan. Dit was ook de reden waarom ik dit boek wilde lezen, dus ik ben blij dat het ook een groot element in het boek was. Zonder dat zou ik het boek denk ik niet hebben opgepakt.

Brandmerk houdt je in zijn greep

Brandmerk voelde alsof ik zelf ook een toeschouwer was in Ravensdal. Het was niet het meest originele mysterie, maar door diverse elementen behield het zijn geloofwaardigheid en wist het mijn aandacht vast te houden.

Score: 4/5

Geschreven door
Emmy van www.zonenmaan.net