Categorie: Recensie

Recensie – Dance or Die

Het einde van India’s dansopleiding is in zicht. Nog één jaartje en dan mag ze misschien auditie doen voor Het Nationale Ballet. Maar toch is ze er niet gerust op, want via de groepschat Truth or Dance blijft een levensgevaarlijke stalker haar en haar vriendinnen lastigvallen. En iets zegt haar dat diegene dit schooljaar pas echt zal toeslaan. India is geboren om te dansen, maar is ze ook bereid ervoor te sterven?

Maandenlang hebben fans in spanning gezeten. In het laatste hoofdstuk van het tweede deel, Break a Leg, heeft Chinouk zoveel verwarring gezaaid dat de speculaties op het internet helemaal los zijn gegaan. In de besloten Truth or Dance groep werd gediscussieerd, gespeculeerd en geanalyseerd. Op dat moment was er wel enige duidelijkheid, maar wie was nu dé Truth or Dance?

In Dance or Die gaat deze spanning verder. Iedereen is verdacht. Tijdens het lezen word je dus net zo wantrouwig en alert als India, de hoofdpersoon. De opdrachten blijven maar komen, en helaas blijven er slachtoffers vallen … het is een bizarre chaos en Truth or Dance lijkt niet te stoppen.

Er zijn al wat doelwitten uitgeschakeld, maar het blijkt nu dat Truth or Dance al die tijd zijn of haar pijlen gericht had op India. De rest was colleteral damage. India leeft constant in onzekerheid en angst en dit heeft niet alleen consequenties voor haar gezondheid, maar ook voor haar toekomst. Door de aanhoudende stress kan India zich nauwelijks focussen op haar opleiding. Is dit wat Truth or Dance voor ogen had, of gaat het ‘spel’ nog veel verder?

Chinouk mag dan wel zeggen dat dit echt het einde is, maar het einde van Dance or Die vraagt toch echt om meer context. Zodra je denkt dat alles voorbij is, dropt Chinouk even nog een bommetje. Het boek vloog nog net niet door de kamer.

Zodra je het boek uit hebt, merk je ook echt dat alles klopt. Ik heb wat stukken opnieuw gelezen en alles past. Het is een beetje zoals de film The sixth sense. Die moet je eigenlijk ook twee keer kijken zodat je alle subtiele hints en aanwijzingen ziet. Dance or Die (eigenlijk alle drie de boeken) is ook zo een verhaal. Hoe hard je ook naar aanwijzingen zoekt, ze zitten zó goed verstopt dat je tegen het einde pas alles snapt. Daarnaast krijgt Chinouk het ook voor elkaar om je van de ene verdachte naar de andere te laten slingeren. Steeds als je denkt ‘Nu weet ik het!’, weet je het dus helemaal niet meer.

Dance or Die is echt een geweldige finale van een geweldige trilogie. Als je de boeken nu nog niet hebt gelezen, dan mis je toch echt iets. Chinouk behoort voor mij nu echt bij de top 3 van beste Nederlandse YA auteurs.

Score: 5/5

Geschreven door Kelly van Bright Blue Books.

Recensie – Meer gelukkig dan niet

De zestienjarige Aaron heeft het moeilijk. Na een familiedrama is hij vergeten hoe het voelt om gelukkig te zijn. Tot hij Thomas ontmoet. Eindelijk durft hij te vertellen over zijn verleden en te dromen over zijn toekomst. Maar daarbij leert Aaron ook dingen over zichzelf die zijn leven ingewikkeld maken, en die nieuwe pijn met zich meebrengen. Hij vestigt zijn hoop op een revolutionaire ingreep die zijn geheugen kan resetten. Maar tegelijk is hij bang om te vergeten wie hij werkelijk is …

Sinds bekend werd dat Clavis de boeken van Adam Silvera zou vertalen, kijk ik al uit naar dit boek. Ik zag dat het pas in juli 2019 uit kwam. Dat was nog zó lang wachten … Ik hield de instagrampagina van Clavis in de gaten. Wanneer zou de omslag bekend worden gemaakt?? Toen ik de omslag zag was ik op slag verliefd. Zou het verhaal net zo mooi zijn als de buitenkant?

In het boek volgen we Aaron. Aaron woont samen met zijn moeder en broer in een super kleine ruimte. Financieel en emotioneel hebben ze het zwaar. Aaron heeft slechte herinneringen aan zijn verleden, aan zijn vader. Hoe kan hij nou verder leven met al die schuldgevoelens. Hij heeft een vriendin, een vriendengroep. Waarom is hij niet écht gelukkig?
Dan ontmoet hij Thomas. De jongen wiens toekomst een groot vraagteken is. Samen gaan ze op zoek naar een doel. Wat willen ze later zijn. Wíe willen ze later zijn?

Het verhaal is opgedeeld in vier delen. Deel 1, gelukkig, en deel 2, anders gelukkig, spelen zich af in het hier en nu. Deel 0, ongelukkig, bevat flashbacks naar Aaron zijn verleden. In dit deel krijgt het verhaal een compleet andere wending. Deel 3, minder gelukkig dan eerst. Een mooie afsluiting van het verhaal.

Een vraag die door mijn hoofd spookte tijdens het lezen was: ‘hoe bepalend is je verleden voor je geluk van nu?’.
Ik heb hier over nagedacht, er zelfs dingen over opgezocht. De antwoorden zijn tegenstrijdig. Maar ik denk dat je zelf je geluk bepaalt. Het is maar wat je er zelf van maakt.

Meer gelukkig dan niet was een vlot lezend boek dat heftige onderwerpen aansnijdt. Precies zoals we gewend zijn van Silvera. Denk aan dood, worstelen met je (seksuele) gevoelens, familie en vriendschappen. Een aanrader voor iedereen die ook wel eens worstelt met zijn of haar gevoelens of verleden.

Geschreven door Annemarie van Turnthepages.nl.

Rencensie – Duivels spel

Geocaching is leuk … Toch? Van de ene op de andere dag is Lynseys vriendje Noah van de aardbodem verdwenen. Spoorloos. Lynsey weigert te geloven dat hij haar zomaar in de steek heeft gelaten en staat voor het moeilijkste raadsel ooit. Samen met haar bordercollie Max gaat ze naar hem op zoek in alle uithoeken van België en Nederland, als een gevaarlijk spelletje geocaching. Al gauw komt Lynsey erachter dat ze Noah helemaal niet zo goed kende als ze dacht.

Duivels spel is vanaf de eerste bladzijde spannend. Ik wilde het boek in één keer uitlezen. Dit is niet gelukt helaas. Soms moet je echt even eten tussendoor. Maar in twee zits heb ik deze parel uitgelezen. Elk hoofdstuk, elke pagina is spannend. Maar toch wordt de spanning ook opgebouwd. Het boek begint met een flashback. En gaat dan door in het nu. Alles is in de tegenwoordige tijd geschreven, iets wat ik als erg prettig heb ervaren. 

Het grootste deel is vanuit Lynsey geschreven, vanuit de ik-vorm. Lynsey gaat op zoek naar haar vriendje Noah. Een twintiger met een ’the-boy-next-door’ look. Samen met haar fantastische bordercollie (ik wil ook zo’n hond!!!) Max, vindt ze meer en meer aanwijzingen en komt ze dichter bij de oplossing. 

Het verhaal vanuit Lynsey wordt afgewisseld met stukken tekst van ’toen’. De hoofdstukken worden aangeduid met ’toen’ en zijn geschreven door een alwetend schrijver. Geen ik-persoon. Maar iemand die er bij is. Een soort vertelstem. Deze stukken gaan voornamelijk over het geocachen. 

Geocaching is iets wat ik maar één keer heb gedaan. Samen met een vriendin en haar gezin. Het idee is grappig maar niet iets waar ik m’n hobby van zou maken. In het verhaal gaan de vier jongeren daarentegen gaan elke zondag geocachen. Met z’n vieren proberen ze de puzzels op te lossen en zo snel mogelijk hun einddoel te bereiken. 

In het begin snapte ik niet waarom die vier jongeren relevant waren. Maar hoe verder je leest, hoe meer toen en nu verweven raken. De verhaallijnen komen langzamerhand dichter bij elkaar tot ze elkaar kruisen. Juist door de twee verhaallijnen wil je doorlezen, je wil het verband ontdekken. Tot op de laatst had ik geen idee hoe de vork in de steel zat. Het einde was verassend maar passend! 

Iets wat me opviel en waar ik van genoot, was het Vlaams taalgebruik. De schrijfster is Vlaams en het verhaal speelt zich grotendeels af in België. Ik heb hier nooit zo bij stilgestaan maar het was zo grappig om de kleine verschillen te lezen. In mijn hoofd las ik Nederlands, tot ik een Vlaams woord tegenkwam. Dan schakelde ik automatisch over naar het Vlaams. Zo grappig! Ik zou zeggen ik stap in de bus, in het boek was het aan. Allemaal van die kleine dingetjes. Heerlijk. Is weer eens iets anders voor mij!

Conclusie: Duivels spel is een heerlijk boek vol spanning en mysteries. Samen met de personages probeer je de puzzels op te lossen. Een boek zonder clichés en voorspelbare wendingen dat me zeer aangenaam verrast heeft!

Geschreven door Annemarie van turnthepages.nl.

Recensie – Break a Leg

Dachten jullie dat het nu afgelopen was? Think again. Truth or Dance begint nu pas echt.

Dit jaar zou alles anders worden. Maar nu India is toegelaten tot de vervolgopleiding van het conservatorium wordt ze ook daar lastiggevallen. Via de groepschat Truth or Dance stuurt een anonieme stalker haar en haar vriendinnen Lisa, Nikki en Zoë nieuwe opdrachten – nog gevaarlijker en met nog ergere gevolgen als ze niet gehoorzamen. De meiden leven voor het ballet, maar zijn ze klaar voor een dans des doods?

Break a leg is het spannende vervolg op de YA thriller Truth or Dance. India en haar vriendinnen denken dat het afgelopen is met Truth or Dance omdat zij al weken in de zomervakantie niks meer hebben gehoord van deze persoon. Als zij weer net rustig durven te ademen na alle spanning en zich klaar maken voor het HBO gebeurt waar de meiden het meest bang voor zijn. Truth or Dance stuurt weer een bericht. Meteen staat hun wereld weer op zijn kop. Het blijft nu alleen niet bij verschrikkelijke en enge opdrachten, Truth or Dance gaat nog een flinke stap verder en trekt levens uit elkaar. India en haar vrienden zijn nu niet de enigen die in gevaar zijn, ook hun dierbaren zijn niet meer veilig….

Ook dit verhaal is weer ontzettend spannend. Vaak kom je het fenomeen genaamd “deel twee dip” tegen bij een trilogie, oftewel dat het verhaal een beetje stilligt in het tweede deel van een trilogie, maar daar is in Break a Leg echt geen sprake van. Sterker nog, dit deel is nóg heftiger, spannender en duisterder dan Truth or Dance.

De detective in je wordt geactiveerd. Chinouk weet met verschillende elementen en dialogen een echt who dunnit verhaal neer te zetten. Alles en iedereen is verdacht. Je gaat zelfs als lezer aan jezelf twijfelen of je alles wel goed hebt begrepen en gelezen. Daarnaast durft Chinouk ver te gaan en grenzen te verleggen. Niemand blijft gespaard. Ik vind dit oprecht een YA thriller van hoog niveau.

Als je denkt dat Truth or Dance al spannend was, bereid je dan maar voor: Chinouk stepped up her game in Break a Leg. Grenzen worden overschreden. Truth or Dance is genadeloos.

Score: 5/5

Geschreven door Kelly van Bright Blue Books.

Recensie – Wie denk je wel dat je bent?

Wat een enge vent! Dat denkt Eva als ze hem voor het eerst ziet en hij haar nastaart. Maar ze besteedt er verder weinig aandacht aan. Ze heeft haar handen en haar hoofd immers vol met haar werk in de supermarkt, haar toneelrepetities en een hoogoplopende ruzie met haar bff Jana. Tot de vreemde kerel opnieuw opduikt. En opnieuw. Als Eva uiteindelijk de moed vindt om hem aan te spreken, beweert de man dat haar leven een leugen is en dat hij haar biologische vader is. En dan wordt het pas echt akelig …

Vorige zomer maakte ik voor de eerste keer kennis met een boek van Kaat De Kock. Ik las toen Dromenvanger, een romantisch verhaal over een roadtrip in de VS. Met haar nieuwste boek, Wie denk je wel dat je bent? is Kaat de Kock een heel andere richting uitgegaan. Het is namelijk een thriller geworden! Benieuwd wat ik ervan vond?

Wie denk je wel dat je bent? is een vrij dun boek en telt 139 pagina’s. Tijdens het lezen heb ik vastgesteld dat het boek meer gericht is op een jongere YA-doelgroep doordat het geen uitgebreide verhaallijn heeft en de schrijfstijl vrij eenvoudig is. Bij het schrijven van deze recensie heb ik daar dan ook rekening mee gehouden.

De achttienjarige Eva heeft een doodnormaal leventje: ze werkt voltijds in de supermarkt, ze woont bij haar ouders en ze doet toneel. Op een dag laat ze haar hond uit en botst ze tegen een vreemde man. Ze krijgt meteen een verontrustend gevoel en loopt snel naar huis. Ze komt hem een paar dagen later echter terug tegen en hij beweert dat ze zijn dochter is…

Doorheen het verhaal leer je als lezer Eva beter kennen. Ze is direct na het middelbaar beginnen met werken in de supermarkt, ze heeft ruzie met haar beste vriendin en ze wordt verliefd. Deze verhaallijnen worden kort uitgewerkt in het boek en geven een realistisch beeld van Eva door haar onzekerheden en problemen die iedere tiener wel eens ervaart.

Aangaande het thriller aspect, is de opbouw ernaar toe zeker geslaagd. Als lezer krijg je al gauw de rillingen van de man die beweert de vader te zijn van Eva. Het laatste gedeelte is spannend en goed uitgewerkt. Doorheen het boek zijn er al enkele aanwijzingen gegeven, dus er zijn geen al te grote verrassende wendingen. Als lezer houd je je natuurlijk bezig met de grote vraag of Eva nu echt daadwerkelijk zijn dochter is. Wegens spoilers kan ik helaas niet veel verklappen over het einde.

Ik heb enkel een puntje van kritiek. In het begin van het verhaal wordt terloops vermeld dat er ooit een poging tot ontvoering werd getracht bij Eva. Het ontglipt Eva terwijl ze haar moeder vertelt over de creepy man. Ze heeft het nooit over die poging tot ontvoering gehad omdat dat traumatisch was. Persoonlijk vond ik heel die conversatie tussen Eva en de moeder heel raar aanvoelen en werd er te nonchalant over die poging tot ontvoering gedaan. In mijn ogen leek het alsof het werd geportretteerd als iets onbelangrijk (wat zeker niet de bedoeling was van de schrijfster) maar ik bleef een beetje met een onbehagelijk gevoel achter toen ik het las.

Kortom, Wie denk je wel dat je bent? is een korte thriller die je een adrenalinestoot bezorgt. Je leest het in een ruk uit. Het boek is waarschijnlijk niet echt weggelegd voor oudere YA-liefhebbers, maar voor jongere lezers is het zeker een aanrader. Het is alleen spijtig dat het verhaal te kort is!

Geschreven door Rani van Book Buddies.

Recensie – De regen is warm

Het is herfst, het seizoen waarin alles valt. De zestienjarige Chloë zwijgt al bijna een jaar. Volgens haar heeft ze niemand. Toch ziet Elias – half elf, zoals hij het zelf zegt – haar als zijn grote zus. Hij baant zich op zijn fiets een weg door een modderig leven. Wanneer zijn moeder van de radar verdwijnt en hij nergens hulp vindt, maakt hij een plan om het dan zelf maar op te lossen. De stuurse Ana, die manden vlecht van wilgentenen, laat voor het eerst in jaren weer een bezoeker binnen. Met haar praat Chloë wél, maar ze stelt te veel vragen. Geert, begeleider van Elias en Chloë, wordt vader, maar onderweg dreigt hij ontworteld te raken.

In De regen is warm komen verschillende personages aan bod. Hun levens zijn allemaal met elkaar vervlochten en nemen een dramatische wending in het boek …

  • Elias, een tienjarige jongen, zit in een leefgroep. Zijn moeder ziet hij niet zo vaak. Er kleeft allemaal klei in zijn hoofd waardoor hij niet kan stoppen met nadenken, en dat is moeilijk.
  • De zestienjarige Chloë zit in samen met Elias in de leefgroep. Chloë zwijgt al zwijgt al een jaar … Er is te veel gebeurd en ze is liever alleen met zichzelf.
  • Geert is de begeleider van Chloë en Elias. Hij lijkt het helemaal voor elkaar te hebben: een boeiende job, een eigen huis en een zwangere vriendin. Maar niets is wat het lijkt.
  • De 66-jarige Ana leeft alleen in een huisje in het bos waar ze manden vlecht. Als Chloë voor haar deur verschijnt, opent ze gaandeweg haar hart voor haar.

Zoals je kan zien in de korte inhoud, volg je heel wat personages in het verhaal. In het begin is dat zeker wennen. Dan ken je de personages nog niet zo goed en moet je er even inkomen. Joke Benoot laat je in het begin gelukkig goed kennismaken en al snel ken je de personages door en door.

Hoe verder in het boek, hoe meer je te weten komt over de personages, zowel over hun verleden als over hun persoonlijkheid. Ik vind Elias, Chloë, Geert en Ana meesterlijk neergezet.

In het boek krijg je meerdere vertelperspectieven, de vier hoofdpersonages komen namelijk om de beurt aan bod. Wat ik zo leuk vond, is dat je aan de vertelstijl duidelijk kan merken welk personage aan het woord is. De kleine Elias vertelt op een kinderlijke, eerlijke manier. Chloë heeft zo’n grote woede in zich die pubers typeert. Geert heeft typische ‘volwassenenzorgen’ en vertelt op een redelijk neutrale manier. Ana ten slotte vertelt erg kalm en rustig, waarbij ze heel vaak terugdenkt aan het verleden. Ik vond die afwisseling heel erg leuk, dat maakte het boek realistisch. Ik hield er enorm van!

Hoewel het een boek is dat voor Young Adults is bedoeld, denk ik dat iedereen dit boek kan (en moet!) lezen. Er komen vier verschillende generaties aan bod in het boek, en volgens mij kunnen we van elke generatie wel iets leren. Er komen dan ook heel wat prachtige boodschappen voorbij die leerrijk zijn voor jong en oud.

Tot slot wil ik de setting waarin het boek zich afspeelt in de bloemetjes zetten. Dit was het eerste boek waarin ik las over jongeren die in een leefgroep zitten. Er bestaan veel boeken over jongeren op internaat of op een psychiatrische instelling, maar een leefgroep is toch nog iets anders. Ik vind het prachtig dat Joke Benoot hier aandacht aan schenkt. Ook het feit dat we niet enkel te weten komen hoe het met de kinderen en jongeren gaat die in leefgroep leven, maar dat we ook het perspectief van een begeleider en een buitenstaander te weten komen, vond ik een absolute meerwaarde. Ik vind het heel goed dat hier belangstelling voor is!

Ik ben erg onder de indruk van De regen is warm van Joke Benoot. De verschillende generaties die aan bod komen binnen deze setting zijn écht een meerwaarde. Ik heb van dit ontroerende, aangrijpende boek genoten, maar ik heb vooral veel bijgeleerd. Een aanrader voor elke leeftijd, niet enkel Young Adults!

Geschreven door Samantha’s Boekenhoekje

Recensie – De dader

Cliff, Alain en Margarete groeien op in hetzelfde gebouw in Berlijn. Vanaf hun kindertijd zijn de drie onvoorwaardelijk close. Maar Cliff, die het thuis moeilijk heeft, kan zijn plek in de wereld niet vinden. Een tijdlang flirt hij met extreemrechts. Als hij zich opeens tot de islam bekeert en met een radicale groep in contact komt, proberen Alain en Margarete hem tot andere gedachten te brengen. Algauw lijkt Cliff van de aardboden verdwenen. Een jaar later is hij terug, zwijgzamer dan ooit. Wordt Cliff weer wie hij vroeger was, zoals zijn vrienden hopen?

De dader is een bloedstollend spannende roman. Antonia Michaelis heeft bijzonder goed werk geleverd met haar uitgebreide en levendige personages, met name met Alain, Cliff en Margarete, de hoofdpersonages. Als lezer voel je direct een band met de personages, je begrijpt hun verdriet of blijdschap.

Direct vanaf de eerste pagina stap je het verleden in van de drie vrienden en maak je de gebeurtenissen mee die hen hebben veranderd tot de personages die ze zijn aan het einde van De dader. Waar sommige schrijvers de mist in gaan met té uitgebreide beschrijvingen, weet Antonia Michaelis de tekst eromheen zo te schrijven dat er haast geen woord teveel staat. Hierop is slechts één kleine uitzondering; aan het begin van het verhaal kijk je door de ogen van een vierjarig kind. Dit wordt benadrukt met zinnen als:

“Hij zocht regenwormen en ‘evacueerde’ ze naar een plekje onder de rododendron, al was ook dat natuurlijk een woord dat hij later pas zou leren.”

Misschien was het overbodig dit soort uitspraken zo regelmatig te gebruiken, omdat het al gauw duidelijk is dat het gaat om een erg jong kind.

Hoe weerzinwekkend de gebeurtenissen of zelfs de gedachtes van de hoofdpersonages in De dader ook zijn, als lezer begrijp je gaandeweg de ‘waarom’ achter de uiteindelijke daden. En dat is een opmerkelijke prestatie.

De wendingen van het verhaal geven ook een kijkje achter de schermen, het was tegelijkertijd prachtig en verschrikkelijk om te lezen wat de personages stond te gebeuren en hoe dit alles uitgedacht en opgezet werd.

Het plot van De dader is ijzersterk. Als lezer zonder informatie vooraf weet je eigenlijk niet waar het verhaal naartoe leidt. Gaandeweg passen de puzzelstukjes allemaal in elkaar en bij de ontknoping realiseer je je dat je het ergens al die tijd geweten hebt, maar toch de vinger er niet precies op hebt kunnen leggen. Dat gezegd hebbende, moet erbij benadrukt worden dat het verhaal toch niet voorspelbaar is, de ontknoping was zelfs ontzettend verrassend.

De schrijfstijl van Antonia Michaelis is bijzonder, De dader is niet geschreven in één bepaalde stijl. De afwisseling tussen de ik-vorm, de algemene verteller en de vorm van een brief is soms verwarrend, maar al snel vind je als lezer aanknopingspunten waardoor je weer op het juiste spoor komt. Over de verschuivingen tussen heden, verleden en toekomst valt hetzelfde te zeggen.

Wat wel opvalt tijdens het lezen is dat De dader op sommige punten slecht vertaald is. Dit maakt de verhaallijn soms moeilijk te begrijpen, wat kan resulteren in kleine ergernissen van de lezer. Daar moet wel bij vermeld worden dat dit niet te wijten is aan de auteur of het boek zelf.

De dader past misschien niet helemaal binnen het genre Young Adult. Kijkende naar de manier van schrijven, de woorden die gebruikt zijn in de vertaling, zou dit boek beter gepast hebben in een genre voor volwassenen.

Alles bij elkaar genomen, is het verhaal van De dader enorm sterk. De belofte, geschreven op de achterzijde van het boek, maakt zich waar: een absolute aanrader die zowel young adults als volwassenen aan het denken zal zetten.

Score: 4/5

Geschreven door Felicia van Chicklit.nl

Recensie – Vroeger is alles wat ik van je heb

Griffins wereld stort in als zijn ex-vriendje Theo plotseling om het leven komt. Ze woonden ver van elkaar en Theo had zelfs al een nieuwe relatie, maar diep vanbinnen was Griffin blijven geloven dat ze ooit weer samen zouden zijn. Als het verdriet maakt dat hij bijna kopje-onder gaat, blijkt dat Griffin maar bij één iemand echt zijn hart kan luchten: bij Theo’s nieuwe vriend Jackson.

Een tijdje terug las ik Op het einde gaan ze allebei dood van Adam Silvera. Ik vond het een prachtig boek. Het was anders dan de standaard young adult qua opzet (zie titel) en het had een pittig thema: de dood. En toch wist Silvera het voor elkaar te krijgen om het boek niet over sterven te laten gaan, maar over leven en liefde. Ik vond dat zo knap! Dus het sprak voor zich dat ik Vroeger is alles wat ik van je heb ook moest lezen.

Ik hoopte dat ik nog een keer verrast kon worden door Silvera. En ja hoor, hij flikte het gewoon weer.

Koning van de zielige boektitels
Ja, Silvera laat weer weinig aan de verbeelding over. Op het einde gaan ze allebei dood is natuurlijk al een dikke spoiler in titelvorm. Vroeger is alles wat ik van je heb is iets minder spoilerig, maar het spreekt wel voor zich: hier is iemand met veel leed die alleen nog maar ‘vroeger’ heeft. En als je vervolgens de flaptekst leest, dan weet je helemaal hoe de vork in de steel zit.

Het boek gaat dus over het ‘vroeger’ van Griffin en Theo. Het gaat over de geschiedenis tussen twee mensen, en ook over het heden waarin er nog maar één van hen leeft. Griffin moet door met zijn leven, maar dat is natuurlijk lastig na zo’n grote klap. Het boek wisselt af tussen hoofdstukken die zich in het verleden afspelen, en hoofdstukken die zich in het heden afspelen. Zo kom je er langzaam achter wat voor ‘vroeger’ deze twee jongens samen hadden, en hoe Griffin met zijn pijn en verlies omgaat in het heden.

Lang leve diversiteit
In de meeste youngadultboeken is het hoofdpersonage hetero, en vaak nog wit ook. Dat komt natuurlijk omdat de meeste schrijvers schrijven vanuit hun eigen oogpunt. Gelukkig zijn er ook schrijvers zoals Adam Silvera. Ook hij schrijft vanuit zijn eigen standpunt, maar omdat hij tot twee minderheden behoort (homo en gekleurd), zie je dat in al zijn boeken terug. Hij schroomt ook niet over andere aspecten uit zijn leven te schrijven, zoals (opgroeien in) armoede. In Op het einde gaan ze allebei dood waren de twee hoofdpersonages bi en homo. Het enige POV-personage in Vroeger is alles wat ik van je heb, Griffin, is ook homo. Zijn overleden ex Theo is bi. Daarnaast is een belangrijk bijpersonage gekleurd. Lang leve diversiteit, daar kunnen veel auteurs nog wat van leren.

Wat ik ook heel verfrissend vond, is dat de ouders van Griffin allebei leven en nog bij elkaar zijn. Daarnaast houden ze onvoorwaardelijk van hun zoon. In zó veel YA-boeken is er wel (minstens) een ouder overleden, of zijn de ouders totaal niet op de hoogte van het leven van hun zoon of dochter. Of nog erger, ze zijn een stelletje kloothommels. Niet in Vroeger is alles wat ik van je heb! Ook Theo’s ouders zijn nog bij elkaar. Allebei de ouderparen weten wat er speelt/speelde in het leven van hun kinderen en nog belangrijker: ze houden van ze, klaar. Ik vond het zo fijn eens positieve, accepterende en liefdevolle ouders (zowel naar hun kinderen als naar hun eigen partner) te zien in een young adult.

OCD juist neergezet
Nog meer lof! Soms worden psychische aandoeningen afgedaan als ‘gewoon aanwezig’ of nog erger: ‘grappig’. Ook hierin is Adam Silvera weer anders. Griffin heeft OCD/dwangneurose, en dat wordt alleen maar erger door Theo’s dood. Griffin moet denken en handelen in even getallen, behalve één en zeven, die wel acceptabel zijn als oneven getal. Hij moet daarnaast altijd aan de linkerkant van andere mensen lopen, zitten of staan. En er zijn nog een aantal kleinere aspecten. Het wordt nooit afgedaan als stom, grappig of irritant. Het hoort bij Griffin en Silvera beschrijft het perfect. Het is mooi om te lezen hoe Griffin denkt en hoe hij moet handelen. Daarnaast is het ook goed om te lezen hoe zijn vrienden en ouders met zijn stoornis omgaan.

Maar diverse personages of niet: Vroeger is alles wat ik van je heb gaat bovenal over rouwen, het rouwproces en verder (moeten) gaan met je leven. Griffin moet hier op zijn eigen manier mee omgaan. Het verhaal wordt compleet verteld vanuit Griffins oogpunt. Het begint in het heden een paar dagen na Theo’s dood en de hoofdstukken wisselen zoals gezegd af. Op die manier komen verleden en heden langzaamaan bij elkaar in het boek. De hoofdstukken in het verleden starten zo’n anderhalf jaar terug, toen de twee jongens begonnen met daten. Je leest over wat er nou precies is gebeurd, en hoe Griffin en de mensen om hem heen daarmee omgaan.

Conclusie
Vroeger is alles wat ik van je heb is weer een fantastisch en knap geschreven boek. Het zit bomvol diversiteit en het is ook nog eens mooi hoe Griffins OCD wordt beschreven. De personages zijn van vlees en bloed, al moet ik zeggen dat ik minder met Griffin en Theo heb dan met Mateo en Rufus uit Op het einde gaan ze allebei dood. Ook in dit boek zijn de bijpersonages weer super, van alle vrienden tot aan de ouders. Het thema van rouwen en leven/dood is weer zo mooi. Tegen het einde voelt het boek wel een beetje gehaast aan, en die ‘twist’ was een beetje too much.

Bereid je wel voor: Vroeger is alles wat ik van je heb is véél verdrietiger dan Op het einde gaan ze allebei dood. Er zit veel verdriet en trauma verwerkt in dit boek. Maar als je op zoek bent naar een mooi geschreven boek met een erg fijne cast aan personages en bovenal een indrukwekkend thema, dan moet je dit boek zeker lezen.

 

Score: 4,4/5

Geschreven door Nora van Geekish.nl

 

Recensie – Koorddansen

Koorddansen vertelt het verhaal van de mysterieuze familie Woestenborg. Joren begint er te werken als tuinman en leert de intrigerende Edith en haar tweelingbroer Edward kennen. Zowel broer en zus zijn echter een beetje vreemd, net zoals de rest van de familie. Koorddansen is een boek over een geheimzinnige familie met een kantje af maar gaat vooral over jezelf zijn en daar voor uit te komen. Maar wat vond ik nu van dit verhaal?

Joren heeft het niet makkelijk thuis. Sinds zijn vader ervandoor is gegaan, zwemt zijn mama in de schulden. Hij vindt een bijbaantje bij de familie Woestenborg als tuinman. Daar vangt hij voor het eerst een glimp op van de mooie Edith en valt als een blok voor haar. Iedere keer als hij haar ziet, loopt ze rond in vreemde kleren en heeft ze het over haar overleden tante Anna. Ondanks haar vreemde trekjes, merkt hij dat hij begint te vallen voor Edith. Edward, haar tweelingbroer, zit op school bij Joren. Hij probeert bevriend te geraken met Edward om zo dichter bij Edith te komen.

De schrijfstijl is vlot en trekt je zonder problemen het boek in. Als lezer vraag je je af wat er nu eigenlijk aan de hand is met Edith en Edward en doorheen het boek worden er hints gegeven zodat je er uiteindelijk wel zelf kunt achter komen. Hun geheim wordt weliswaar al vlug in het boek prijsgegeven, maar er waren nog genoeg andere mysteries die je in het duister doen tasten.

Die geheimen betreffen de excentrieke familie Woestenborg, bestaande uit een zeer strenge oma en 2 ooms waarvan eentje een taxidermist is: iemand die dieren opzet. Deze familie heeft zoveel geheimen, gaande van wat er achter de verborgen deur van de taxidermist is tot het mysterie van tante Anna. Dat mysterieus element bleef mij echt in de ban houden doorheen het boek. De opbouw naar het ontknopingspunt was goed uitgewerkt en zorgde ervoor dat je op het puntje van je stoel bleef zitten.

Het verhaal wordt verteld vanuit de perspectieven van Joren en Edith. Ik moet toegeven dat ik Ediths perspectief wel het meest interessant vond, ze is heel nieuwsgierig en eigenzinnig. Je volgt haar gedachtegang over haar broer Edward en telkens vraag je je af waarom hun relatie zo op gespannen voet staat.

Joren is een sympathiek personage, maar ik vond hem een beetje vlak overkomen, zeker in vergelijking met Edith. In ruil voor geld moet hij Edward wat mannelijker maken door kattenkwaad uit te halen. Want ook daar gaat het ook over: moet je als man stoer zijn en als vrouw van vrouwelijke dingen houden? En die problematiek heeft de schrijfster mooi naar voren weten te brengen.

Kortom, Koorddansen is een boek dat verrassend uit de hoek weet te komen. De verschillende thema’s die aan bod komen, zijn mooi verweven met elkaar en de aparte personages met ieder zijn eigenzinnigheden zorgen voor een spannend doch ietwat bizar verhaal.

Score: 4/5

Geschreven door
Rani van Book Buddies

Recensie – De laatste dans

In De laatste dans volgen we Freyde. Ze is helemaal gek op ballet en droomt ervan later in het Koninklijk Gezelschap te dansen als professioneel ballerina. Wanneer ze wordt toegelaten tot de academie lijkt Freyde al een grote stap dichterbij haar droom te komen, maar vanaf het moment dat ze achttien wordt, verandert alles. Ze krijgt vreemde dromen, black-outs en woedeaanvallen en het lijkt alsof iemand haar lichaam heeft overgenomen. Freyde durft dit geheim met niemand delen uit angst voor de gevolgen en haar carrière als ballerina. Kan ze het geheim bewaren en raakt ze ooit nog verlost van de persoon in haar hoofd?

Hoewel ikzelf als lezer niets heb met ballet, sprak dit boek me onmiddellijk aan. Mede door de prachtige cover, maar ook door het feit dat debutante Bes Ceyssens met haar 21 lentes zich vanaf nu auteur mag noemen. Jong talent moet ontdekt worden en met dat idee startte ik in De laatste dans.

Vanaf de allereerste bladzijden voelt de lezer dat het goed is; Freyde is een boeiend en realistisch hoofdpersonage dat perfect past binnen de leefwereld van jongeren. Haar karakter, doortastend, maar soms toch onzeker over zichzelf, zal voor veel lezers een raakvlak vormen waardoor ze zich gemakkelijk kunnen inleven in dit hoofdpersonage. Het leven van Freyde verandert drastisch wanneer ze wordt toegelaten op de academie en hoewel de lezer dit van ver ziet aankomen, is deze voorspelbaarheid niet storend. De auteur maakt er verder ook geen worden aan vuil en gaat al snel over tot de kern van het boek en laat onnodige details achterwege.

Dankzij de vlotte, hedendaagse schrijfstijl van Bes Ceyssens is De laatste dans een verhaal om in één ruk uit te lezen.

Doordat de lezer een informatievoorsprong heeft ten opzichte van Freyde blijf je hopen dat het goed met haar gaat en leef je als lezer enorm met haar mee. Je begrijpt haar beter dan ze zichzelf begrijpt en daardoor zit je 200 bladzijden lang aan Freyde vast. Dat is gelukkig geen straf. De manier waarop de jonge auteur de balletwereld op een toegankelijke manier weet te schetsen voor de lezer zorgt ervoor dat ook lezers die geen connectie hebben met deze dans perfect meekunnen met het verhaal en niet het gevoel krijgen een deel te missen. Door niet in te gaan op nutteloze details uit het ballet, maar te focussen op het probleem met Freyde slaagt Bes Ceyssens erin naar het einde toe een climax over te houden die ze tot op de allerlaatste bladzijde meesterlijk benut.

Bes Ceyssens schreef een sterk debuut dat doet vermoeden dat we in de toekomst zeker nog boeken van haar mogen verwachten die niet op je wenslijstje mogen ontbreken.